پرتاب کفش یا صدور قطعنامه ؟

روز گذشته در جریان نشست مطبوعاتی جورج بوش با نوری مالکی در بغداد، یک خبرنگار عراقی کفش های خود را به سمت رئیس جمهوری آمریکا پرتاب کرد. به راستی منتظر الزیدی را باید قهرمان عراق نامید . این همه بیوه زن و یتیم ، این همه کشته و زخمی ، این همه داغ دیده و آواره که از اولیه ترین حقوق انسانی محروم مانده اند همگی حاصل فعالیتهای تروریستی این جانی در عراقند . با اینکه هیچ دل خوشی از جماعت عرب به خصوص عراقی ها ندارم ولی انسانیت را نباید فراموش کرد . بچه سه ساله چه گناهی کرده است که باید یک عمر بدون پدر زندگی کند ؟ تازه عروس عراقی به قصاص کدام اشتباه باید عمری را تنها و با آینده ای مبهم بگذراند ؟ کودک عراقی به چه جرمی باید با ترس و دلهره شب سر به زمین بگذارد که آیا فردا بابا دارد یا نه ؟ و مادر عراقی در دلهره که کودکش از مدرسه برخواهد گشت یا نه ؟ این گوشه ای از خشم و انزجار قابل ستایش مردم عراق بود .در جنایات عراقی ها بر علیه ملت ما شکی نیست ، هیچ کس منکر جنایات عراق در ایران نیست ، هیچ بحثی نیست که عده ای از هم اینان عزیزان ما را کشتند ولی انسانیت را نباید فراموش کرد . فقط به این فکر کنیم که کودک مظلوم عراقی چه گناهی کرده . هر کس مسئول اعمال خود است ، چرا عادت کرده ایم که خشک و تر را با هم بسوزانیم ؟

و اما نکته قابل توجه این حرکت ، برابری و یا حتی برتری تاثیر پرت کردن یک جفت کفش در مقایسه با هزاران قطعنامه و بیانیه و تظاهرات و محکوم کردن های میلیون میلیون ها انسان در طول این سالها بود . اگر این همه دولت بزدل ، و مردمی که چون کودکانی از ترس ، جرات اقدامی نداشته و فقط از دور به ناسزا گفتن می پردازند به جای این همه حرف و قطعنامه و اظهار تاسف که به پشیزی نمی ارزد فقط به قدر یک سنگ ریزه “حرکت” می کردند امروز وضع کودک مظلوم عراقی این نبود که در کشور خودش ، در خانه خودش در جلوی چشمش پدرش را سر ببرند .

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::