پشه

مکان: رختخواب
زمان: ساعت سه نصفه شب
شخصیت ها: من، پشه

من: خررر… پفففف

پشه: ویزززززززززز

من: زهرمااار

پشه: ویزززززززززز

×××

پ.ن 1: همچین همین که چشم آدم گرم می‌شه و داره می‌ره تو عالم هپلوت٬ می‌آد یه ویززززز می‌کنه، خوابت رو می‌پرونه، اعصابت رو به هم می‌ریزه، بعد می‌ره یه گوشه می‌شینه هرهر می‌خنده. بای بای هم می‌کنه واسه من، پدرسوخته!

پ.ن : دوستانی که اعتقاد دارند هیچ خلقتی بی‌حکمت نیست، لطف کنند حکمت خلقت پشه رو بفرمایند، بلکه ما هم آگاه شدیم. بنده که هر چی تحقیق کردم و پرس و جو کردم و سرچ کردم، به نتیجه‌ای نرسیدم. فقط خواهشن نفرمایید لابد یک حکمتی دارد که ما بی‌خبریم که این توجیه‌ و سفسطه‌ها بد قدیمی شده. بهانه هم می‌خواهید بیارید یک بهانه‌ای بیارید کمی جدیدتر باشد. راستی اینجا که ما زندگی می‌کنیم، نه غورباقه‌ای است و نه خفاشی که پشه بخورند و چرخه حیات تکمیل شود. به فرض هم بود، همین پشه چه گلی به سر ما زده که خفاش و غورباقه‌اش بزنند.

پ.ن. 3: این هم درددل‌های یک پشه‌گریز بیچاره دیگر. این حرف‌هایی که به این بنده خدا زدنند هم نزنید که این‌ها از آن توجیه قبلی هم بدتر است.