آخرین

هر شروعی را پایانیست و هر درودی را بدرود
و اینجا همان محتوم بر اختیار این خانه
بهانه‌هایی هم دارم که شاید در توجیه به کارم بیایند

اول همان دردانه همیشگی «مجال» . همان گم‌شده عزیز روزمرگیان که صبح تا شب دنبالش می‌گردیم و آخر نمی‌یابیم و باز هم تمام می‌شود. همان که این روزها معلوم نیست او با ما قهر کرده یا ما با او و یا هر دو هستیم و اصلا همدیگر را نمی‌شناسیم. همان خود که صرفش می‌کنیم که بیابیمش. همان کیمیا که تا چندی دیگر شاید در قصه‌ها بیاید که وقتی بود وقتی نبود. که الحق خوب «بهانه»ایست.

دوم تغییر، که از آن اجتنابی نیست. روزگاری فضای نت همین بلاگی بود و مسنجری و شب‌نشینی‌هایمان ‌این‌ها بود. همین بود که انقدر عزیز دردانه شده بود. ولی سوت قطار تند تند می‌زند. روی برنامه گذاشته که هر روز به وقت گرینویچ که شروع می‌شود، سبک زندگی به روز شود. درجا بزند تمام است. یک روز بماند از قافله مانده. این هیاهوکده هم که هر روز یک رنگ و لعاب دارد. الحق هم که فریبا یند.

زیاده حرفی نیست. این خانه راهم هرازچند گاهی می‌آیم، سر می‌زنم، خاکی می‌گیرم، گرد که می‌گیرم قاب عکس روی میز را برمی‌دارمش، لبخندی می‌زنم شاید تلخ، چرخی می‌زنم و می‌روم.

یاسر کمالی‌نژاد
بهار 90

==>  زندگـــــی مجــازی مــــن

* دسته بندی نوشته‌های قبل:

من نوشته      جامعه نوشته       روان‌نوشته        سیاست‌نوشته         فرهنگ‌نوشته      دین‌نوشته      دل‌نوشته       آموزش نوشته        بالانوشته     بازی‌نوشته          دیالوگ‌نوشته       سرگیجه‌نوشته        طنز نوشته       عکس‌نوشته        پرانوشته