اول همان دردانه همیشگی “مجال” . همان گم‌شده عزیز روزمرگیان که صبح تا شب دنبالش می‌گردیم و آخر نمی‌یابیم و باز هم تمام می‌شود. همان که این روزها معلوم نیست او با ما قهر کرده یا ما با او و یا هر دو هستیم و اصلا همدیگر را نمی‌شناسیم. همان خود که صرفش می‌کنیم که بیابیمش. همان کیمیا که تا چندی دیگر شاید در قصه‌ها بیاید که وقتی بود وقتی نبود. که الحق خوب “بهانه”ایست.

دوم رنجیست که این قلم می‌کشد. رسالتی که بر دوش خود می‌بیند و نمی‌تواند رقم بزند. خوفیست که شب‌بازان بر خورشیدش کشیده‌اند. مسئولیتی که می‌بیند و می‌باید ولی تو گویی نمی‌تواند یا بهتر، نمی‌باید بتواند. همان گورکنان که مزدشان از بهای زندگی آدمی افزون است و در دخمه نشسته و دشنه بدست آزادی می‌کٔشند، این نمی‌باید را با چنگال‌های خون آلودشان تصویر می‌کِشند. در چنین غم‌کده‌ای که ندای آزادی را می‌کشند، قلم چه نوش دارویی بعد از مرگ سهراب بنویسد، که همان نوش‌دارو را تنظیف نکرده، بر خوردش ندهند. قلمی که بر رسالت ننویسد بر خود شرم دارد و من هم شرم دارم که این قلم خجول را بر سپیدی کاغذ بکشم.

سوم تغییر، که از آن اجتنابی نیست. روزگاری فضای نت همین بلاگی بود و مسنجری و شب‌نشینی‌هایمان ‌این‌ها بود. همین بود که انقدر عزیز دردانه شده بود. ولی سوت قطار تند تند می‌زند. روی برنامه گذاشته که هر روز به وقت گرینویچ که شروع می‌شود، سبک زندگی به روز شود. درجا بزند تمام است. یک روز بماند از قافله مانده. این هیاهوکده هم که هر روز یک رنگ و لعاب دارد. الحق هم که فریبا یند.

زیاده حرفی نیست. این خانه راهم هرازچند گاهی می‌آیم، سر می‌زنم، خاکی می‌گیرم، گرد که می‌گیرم قاب عکس روی میز را برمی‌دارمش، لبخندی می‌زنم شاید تلخ، چرخی می‌زنم و می‌روم.

یاسر کمالی‌نژاد
بهار 90

==>  زندگـــــی مجــازی مــــن

* دسته بندی نوشته‌های قبل:

من نوشته      جامعه نوشته       روان‌نوشته        سیاست‌نوشته         فرهنگ‌نوشته      دین‌نوشته      دل‌نوشته       آموزش نوشته        بالانوشته     بازی‌نوشته          دیالوگ‌نوشته       سرگیجه‌نوشته        طنز نوشته       عکس‌نوشته        پرانوشته 

ولی قبل از اینکه احساسات پاکمان غلیان کند و تفکر سنتی “واای دروغ بد است” جارجار کند اجازه بدهید کمی بیشتر فکر کنیم.اینکه از دست‌پخت صاحب‌خانه اعلام رضایت کنیم زیباتر است یا صادق باشیم و اعلام نارضایتی از طعم غذا را به گوش صاحب‌خانه بکوبیم؟ این مساله طفره رفتن و سفسطه و لفافه‌بازی و این‌ها (که اکثر دوستان در نظرها آورده بودند) را هم کنار بگذاریم. بحث روی مغز کلام است. اصلا فرض کنیم که جواب بله، خیر است.

“آیا غذا خوشمزه بود؟‌ بله… خیر”

گزینه “بله” دروغ است*، ولی رضایت همه را در پی دارد. هم صاحب‌خانه راضی و خوشحال خواهد شد و هم به طبع آن خود فرد احساس رضایت خواهد کرد.

گزینه “خیر” راست است، ولی هم موجب ناراحتی و تکدر خاطر صاحب‌خانه و هم خود فرد خواهد شد.

حال از این راست چه خیری نصیب چه‌کسی شده؟ دروغ بد نیست*. بیایید کمی اندیشه‌های کلیشه‌ای و شعارهای صدبار جویده شده را کنار بگذاریم و چند دقیقه فکر کنیم. دروغ‌های رضایت‌بخش خوبند. البته به شرطی که برملا نشوند که اگر برملا شد ضررش بیشتر از نفعش خواهد بود.

*پ.ن. 1: نگارش این پست و نظرات خوب دوستان عزیز به خصوص  نظر جالب “کمی با تو” باعث شد بحث خوبی باز شود.  با تشکر از این دوست عزیز و با توجه به تعریفی که ایشان از دروغ و جملات بدون شاخص داشتند جملات بالا را کمی خط‌‌خطی می‌کنم. در بالا هم منظور از دروغ همین بیان غیرواقع‌های بدون خط‌کش بود که بدون تمیز با بحث دروغ کمی در هم آمیخته شده بود. حال شاید بتوان با تمیز تعاریف و درنظر گرفتن امکان ارزش‌سنجی مسائل تعریف دروغ را کمی واضح‌تر بیان کرد.

پ.ن. 2: در مورد این شاخص و معیار هم تعریف مشخصی مصداق ندارد. یعنی از آنجا که خود این معیارها هم نسبی هستند و نقطه مطلقی برای مبدشان وجود ندارد شاید خود اینها هم در حالت شناور تعریف شوند. به این شکل شاید بتوان گفت هیچ دروغی (و در نقطه مقابل هیچ واقعیتی) وجود ندارد. البته شاید بتوان با نگاهی “ماکرو”تر و با کمی اغماض به نتیجه کلی رسید ولی به عقیده من در نگاه میکرو با توجه به شناوری معیارها، همه دروغ‌ها نوعی گزاره با معیار نسبی متغیرند و نتیجتا دروغ تعبیر نمی‌شوند.

پ.ن. 3:  Apcalypse  هم نظر جالبی در تعریف دروغ‌هایی در اختیار باطل و غیر آن و عدم اطلاق خیر و شر داشتند که خوندنش خالی از لطف نیست.

لطفن تو کامنت‌ها پاسختون به سوال بالا در موقعیت شرح‌داده شده رو بنویسید.
از نظرها می‌خوام ایده بگیرم برای پست بعدی که احتمالن خواهم نوشت.

مادر قحبه! رانندگی بلد نیستی گه می‌خوری پشت ماشین می‌شی.
….دست‌های بی‌وجدان

حوصله ندارم بگم کجا و چه‌جوری، فقط همین‌قدر بگم که پول صد جلسه حنجره پاره کردنم تو کلاس رو یه جا دزدید.

این همه جون بکن و صبح تا شب سرپا واستا و حنجره پاره کن… آخرشم اینجوری

قبل از اینکه آرزو کنم  دزدش پیدا بشه، آرزو می‌کنم خبر مرگ عزیزاشو از همین گوشی بشنوه.

پ.ن: یعنی ثانیه شماری می‌کنم، جواب ردگیری بیاد و گوشی دست خود حرومزادش باشه. ایییی براش دارمممم!

تو ببین و بخند و من می‌بینم و گریه می‌کنم به حال خودم، به حال تو، به حال مملکتم…

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

پ.ن: عزیزان تعجب نکند. ما ازین پرت و پلاها اینجا زیاد می‌نویسیم٬ ولی معمولن خصوصی می‌کنیمشان٬ کسی نبیند پشت سرمان حرف دربیاید که فلانی خل است (خل خودش است) حالا این بار اراده همایونیمان بر این قرار گرفته که در معرض تماشای ملت بگذاریم. باری در لابلای این پست‌ها که اینجا در معرض دید عموم قرار گرفته چه‌ها که نگارش نشده ولی هر چشمی قادر به رویت آن نیست٬ چشم می‌خواهد برزخی!

احساس می‌کنم یک پیچ رو تو زندگیم پشت سر گذاشتم٬ چیزهایی رو می‌بینم که قبلش نمی‌دیدم. به قبلش فکر می‌کنم و به الان. چقدر سریع… آره٬ انگاری همون یه پیچ بوده. چیزایی که الان می‌بینم رو تا چند لحظه پیش نمی‌دیدم. … چقدر چیز جدید.

امروز هم از همان روزها بود. نمی‌دونم٬ احساس عجبیه. یک سردرگمی دوست داشتنی. یک مشغولیت شیرین. احساس می‌کنم کاسه سرم داره بزرگ می‌شه. انگاری مغزم تیر می‌کشه.

مهره‌های قرمز زیادی جمع‌ کردم. دلم می‌خواد از بعضی از لحظه‌های زندگیم بک‌آپ بگیرم. یه جورایی دوست دارم بعضی مقاطع زندگیم رو سیو کنم.

پ.ن. :‌ از این به بعد تصمیم گرفتم٬ به سرم که می‌زنه٬ پرت و پلاهام رو هم اینجا بنویسم. شاید سرگیجه‌نوشته رو هم به دسته‌ها اضافه کردم. تا ببینیم این سرگیجه‌ها تا کجا ادامه داره.

بعدن نوشت: سرگیجه‌نوشته به دسته‌ها اضافه شد.

هرچه قدر با خودم کلنجار رفتم که مینی نوشته‌ها را هم همین‌جا بنویسم٬ آخرش هم نشد که نشد. اصلن دلم چرکین بود٬ احساس بدی داشتم٬ یک جورهایی معذب بودم٬ احساس می‌کردم دارم به دست‌نوشته خیانت می‌کنم٬ دارم به هویتش تجاوز می‌کنم. خیلی فکر کردم و با خودم کلنجار رفتم تا آخر تصمیم گرفتم یک خانه جدا برای مینی‌هایم درست کنم. یک خانه مستقل فقط برای مینی‌های عزیز … و این هم خانه جدید مینی کوچولوها: “مینی‌نوشته“

از همه دوستان عزیزی که مشترک وبلاگ دست‌نوشته‌اند صمیمانه دعوت می‌کنم٬ افتخار داده قدم به خانه جدید مینی‌کوچولوها گذاشته و میهمان سفره‌شان شوند.

این را هم برای آن دسته از دوستانی که اهل خام‌خواری نیستند و معده‌شان به خوراک پخته شده عادت دارد٬ گذاشتم بپزد٬ دیگر کم و زیادی نمکش را به بزرگی خودتان ببخشید.

برای خام خوارها                               برای پخته خوارها

نوشته شده در پرا‌نوشته Tagged: مینی, مینی‌نوشته, مینیمال ]]> http://dastneveshteh.wordpress.com/2009/11/29/mini-2/feed/ 27 دست نوشته