در ادامه مینی1

هرچه قدر با خودم کلنجار رفتم که مینی نوشته‌ها را هم همین‌جا بنویسم٬ آخرش هم نشد که نشد. اصلن دلم چرکین بود٬ احساس بدی داشتم٬ یک جورهایی معذب بودم٬ احساس می‌کردم دارم به دست‌نوشته خیانت می‌کنم٬ دارم به هویتش تجاوز می‌کنم. خیلی فکر کردم و با خودم کلنجار رفتم تا آخر تصمیم گرفتم یک خانه جدا برای مینی‌هایم درست کنم. یک خانه مستقل فقط برای مینی‌های عزیز … و این هم خانه جدید مینی کوچولوها: “مینی‌نوشته“

از همه دوستان عزیزی که مشترک وبلاگ دست‌نوشته‌اند صمیمانه دعوت می‌کنم٬ افتخار داده قدم به خانه جدید مینی‌کوچولوها گذاشته و میهمان سفره‌شان شوند.

این را هم برای آن دسته از دوستانی که اهل خام‌خواری نیستند و معده‌شان به خوراک پخته شده عادت دارد٬ گذاشتم بپزد٬ دیگر کم و زیادی نمکش را به بزرگی خودتان ببخشید.

برای خام خوارها                               برای پخته خوارها

Tagged: مینی, مینی‌نوشته, مینیمال ]]> http://dastneveshteh.wordpress.com/2009/11/29/mini-2/feed/ 23 دست نوشته http://dastneveshteh.wordpress.com/2009/11/28/100-rial/ http://dastneveshteh.wordpress.com/2009/11/28/100-rial/#comments Sat, 28 Nov 2009 19:52:46 +0000 دست نوشته http://dastneveshteh.wordpress.com/?p=1937 ]]>

این ده تومنی‌ها یک زمانی چه اجر و قربی داشتند. چه بر و بیایی. ماچشان می‌کردند می‌گذاشتندشان روی پیشانی. با سه چهارتاییش می‌شد کلی کار کرد. عیدی که می‌دادندشان چه ذوقی می‌کردیم. هزار و یک نقشه برایش می‌کشیدیم. خلاصه نور چشم بودند٬ بس محترم و عزیز.

اما حالا با این ده تومنی‌ها٬ تف هم کف دستت نمی‌اندازند. به درد دماغ گرفتن هم نمی‌خورد. همه‌شان قدیمی و کثیف و بی‌خاصیت شده‌اند. هیچ کس دیگر نگاهشان هم نمی‌کند٬ دیگر کسی قبولشان نمی‌کند. گذشت آن زمانی که این ده‌تومنی‌ها ارزشی داشتند.

پ.ن. : از قضا روی این‌ها  کنار عکس مدرس آن جمله تاریخی‌اش نوشته شده که “دیانت ما عین سیاست ماست و سیاست ما عین دیانت ما“!

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

اگر تونستید جمله ای مثل این بگید.

“من سه سیب قرمز دارم.”

خیلی وقت است ننوشته‌ام، فکرمی‌‌کنم دو سه‌ هفته ای شده باشد. نه اینکه موضوع برای نوشتن نباشد، که هست و اتفاقن خیلی زیاد هم هست ولی چیزی که نیست همان دردانه گم شده همیشگی “زمان” است.

این روزها به شدت مشغولم. تعداد زیاد کلاس‌هایی که برای تدریس گرفتم از یک طرف، کلاس فرانسه از یک طرف، کلاس‌های دانشگاه و پروژه‌های کارشناسی ارشد و درگیری‌های سمینار و آماده شدن برای تز و هزار و یک گرفتاری دیگر همه و همه دیگر وقت که هیچ، هیچ انرژی‌ای هم برایم باقی نگذاشته.
از طرفی خیلی چیزها در ذهنم می‌چرخد و خیلی دوست دارم بنویسمشان، که می‌ترسم اگر ننویسم از همان‌جا سوت ‌شوند. به‌علاوه از آن‌جا که این نوشتن همواره چون سوپاپی تراوشات گاه و بی‌گاه ذهنم را به بیرون پرتاب می‌کند، گاهی احساس می‌کنم که مثل یک زودپز شده‌ام که سوپاپش گیر کرده‌ام و در آستانه انفجار است. از آن طرف یک بدی‌ای هم که دارم، وسواسم در نوشتن است. هر چیزی که می‌نویسم ده بار می‌خوانم و پاک می‌کنم و اضافه می‌کنم و آن‌هم در این تنگ‌وقتی، می‌انجامد به آنجا که علاوه بر اینکه همه شیرینی و لذت نوشتم را بگیرد، گاهی از ترس ترجیح بدهم اصلن از اول بی‌خیال نوشتن شوم.
همه این‌ها گفتم و خیلی چیزهای دیگر که نگفتم، باعث شد تصمیم بگیرم از این به بعد بیشتر “مینی‌نوشته” بنویسم. البته تا الان هم گاه و بی‌گاهی مینی می‌نوشتم ولی ترس اینکه “دست نوشته” تغییر ماهیت بدهد، یک‌جورهایی برایم عذاب وجدان می‌شد. ولی دیگر تصمیمم را گرفته‌ام و از این به بعد با خیال راحت‌ مینی می‌نویسم. همین عذاب وجدان تا همین‌جا هم کلی فکر‌هایم را سوت کرده.

احساس می‌کنم دنیا دارد به طرف “مینی” پیش می‌رود. دیگر دوره اطناب و روده درازی سرآمده. اتفاقن فکر می کنم مطلب هر چه کوتاه‌تر باشد بیشتر ذوق و هنر و خلاقیت می‌خواهد. در این دنیای سریع و تند و کم‌فرصت دیگر کسی زیاد حوصله قلم فرسایی خواندن ندارد. این را می‌توان از نگاه‌های تندتند عابرینی که هر روز صبح چند ثانیه‌ای کنار پیش‌خوان‌های روزنامه‌فروشی‌ها مکث می‌کنند و تندتند تیترهای درشت را می‌خوانند و راهشان را می‌کشند و می‌روند هم فهمید. دروغ چرا، راستش خودم هم دیگر حوصله طولانی خواندن ندارم. اصلن حوصله چیزهای طولانی ندارم. کلن دارم در آن یکی زندگی‌ام هم به سمت مینی می‌روم.

پی‌نوشت : مینی 2

اون زمانی که آس کردان رو گرفته بودیم دستمون و جارجار می‌کردیم٬ کسی حواسش نبود که بابا آس رو٬ که زرتی رو نمی‌کنن.

اگرم نقل باد کردن آس بود٬ که بابا این که آس حکم بود٬ آس حکم که باد نمی‌کنه. هیچی٬ چی شد؟ آس کردان رو انداختیم اونا هم یه دولوی محصولی انداختن٬ ما هم کلی قنج رفتیم که یه دست گرفتیم. حالا هی بشینیم کی چی بندازه که با یه دو سر بزنیم٬ یا ته تهش با یه سه٬ چهاری ببریم. بد بازی کردیم. بد! اگر این آس لامصب رو به فوت فنا نداده بودیم و می‌ذاشتیم واسه آخر بازی -بعد انتخابات- حاکم کتی می‌کردیم. حاکم کتی!

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

ادامه داستان

پس از تهدید محمود احمدی نژاد به استرداد لایحه هدفمند کردن یارانه ها در صورت عدم توجه مجلس به نظر دولت، مجلس سرانجام در برابر دولت دهم عقب نشینی کرده و طرح هدفمند کردن یارانه ها را آنگونه که مد نظر دولت بود تصویب کرد.

با توجه به مصوبه امروز امکان نظارت بر درآمدها و هزینه های های طرح هدفمند کردن یارانه ها از سوی مجلس سلب می شود و دولت مجاز است در راستای اجرای این قانون وجوه حاصل را به ردیف درآمدی مربوطه مندرج در قانون بودجه کل کشور واریز و معادل صددرصد اعتبار تحت عنوان «اعتبارات موضوع هدفمندسازی یارانه‌ها» را هزینه کند. بدین صورت مجلس دیگر نظارتی بر عملکرد این صندوق که در سال اول اجرای حذف یارانه ها، بین ده تا بیست میلیارد دلار پول به آن واریز می شود، نخواهد داشت و دیوان محاسبات قادر به کنترل دخل و خرج این صندوق نخواهد بود. (منبع: فرارو)

نمایندگان مجلس چند روز پس از آنکه محمود احمدی‌نژاد در صحن علنی مجلس، آنها را تهدید به استرداد لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها کرد، این اختیارات را به دولت دادند. آقای احمدی‌نژاد ۱۲ آبان، نمایدنگان را تهدید کرده بود در صورتی که برای اجرای لایحه هدفمند کردن یارانه‌ها «اختیارات مطلق» نداشته باشد، این لایحه را پس خواهد گرفت. (منبع:  زمانه )

بله! حالا گرفتید چی شد؟!علی شرط ممد رو قبول کرد!

ممد: علی٬ علی. من یه بازی جدید درست کردم٬ می‌آی بازی کنیم؟

علی: بازی چی هس؟ چی جوریه؟

ممد: ببین٬ این چوبه رو بگیر٬ یکی دولا می‌شه بعد اونی‌کی از روش می‌پره٬ همینجوری هم که داره می‌پره با این چوبه یکی می‌زنه در کونش. بعد اگر اونی‌ که دولا شده دستش سر خورد باید یه دورم کولی بده. ان‌قد قشنگه!

علی: خب٬ باشه٬ بیا بازی کنیم.

ممد: ولی یه شرط داره. همش تو باید دولا شی و من از روت بپرم. تازشم هر وقت من دلم خواست باید بیای بازی کنی.

علی: اِاِاِ ! چرا ؟!

ممد: چون من بازی رو درست کردم٬ خودمم می‌گم کی باید دولا شه و کولی بده. هر وقتم من دلم خواس باید بازی کنیم.

علی: نه خیرم. من قبول ندارم. جر زنیه.

ممد: اصلن لازم نکرده بازی کنی. اون چوبمم پس بده. نخواستیم اصلن.

علی: همین کارا رو می‌کنی همه می‌گن الاغی دیگه!

…

این داستان ادامه دارد.

آن‌قدر احمق بود که مطلق حرف می‌زد.

بدون شرح

ارسال به: ::::::::::::::::::::::

مادر مسعود روز و مادر احسان نصر             هر دو مامانند٬ اما این کجا و آن کجا

خانم نصراللهی شما که اتفاقن خیلی هم مذهبی هستید٬ احیانن جایی در این کتاب‌هایتان نخوانده بودید “لذتی که در بخشش است در انتقام نیست؟” اگر گاهی این باورهایتان به انسانیتتان کمک می‌کرد هم بد نبود. بهنود را اعدام کردید و بعد گفتید که دلتان خنک شده! دلی که با داغ‌دار کردن یک خانواده خنک شود دل نیست٬ سنگ است. دل را در سینه مادر مسعود بجویید. زنی که بخشش را افتخار خود دانست نه لگد زدن زیر چهارپایه اعدام را. این چند صباح می‌گذرد ولی در خاطره‌ها می‌ماند چه کسی با بخشش آرامش یافت و چه کسی با خون. چه کسی مروج قانون اعدام نوجوانان شد و چه کسی با روح بزرگش٬ بزرگترین اعتراض را به این قانون در عمل ثابت کرد.

پ.ن. : برای دوستانی که کامل در جریان نیستند:‌ ماجرای اعدام بهنود شجاعی – ماجرای اعدام مصطفی نقدی

ارسال به: ::::::::::::::::::::::